Tragiczny bohater, który odmówił wykonania wyroku śmierci…
29 września 2025 roku w Warszawie, z udziałem Prezydenta RP Karola Nawrockiego, odbyła się ceremonia pogrzebowa Sergiusza Piaseckiego – uczestnika wojny polsko-bolszewickiej, agenta wywiadu, żołnierza Armii Krajowej, wybitnego pisarza.
Po blisko 80 latach, ponowny pochówek tego wybitnego Polaka na ojczystej ziemi, zorganizował Instytut Pamięci Narodowej. Uroczystej Mszy Świętej w Katedrze Polowej Wojska Polskiego przewodniczył ks. bp. Wiesław Lechowicz. Po nabożeństwie doczesne szczątki pisarza Sergiusza Piaseckiego ostatecznie spoczęły na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.
Biografia Piaseckiego jest wielką lekcją życia – triumfu, upadku i nawrócenia człowieka, gotowym scenariuszem na wielki hollywoodzki thriller, historyczno – polityczny.
Sergiusz Piasecki urodził się w 1899 roku w Lachowiczach na Nowogródczyźnie w dzieciństwie notorycznie zaniedbywany przez swojego ojca, maltretowany fizycznie i psychicznie przez jego konkubinę. Impulsywny, agresywny i bezkompromisowy, często niedożywiony, szybko musiał nauczyć się radzić sobie sam w swoim w życiu.
W wieku 18 lat podjął brzemienną w skutkach decyzję, wyjazdu do Moskwy gdzie na własne oczy obserwował rewolucję październikową 1917 roku – okrucieństwo bolszewików, śmierć najbliższych przyjaciół okazały się dla Sergiusza Piaseckiego moralnym wstrząsem.
Rewolucyjne doświadczenia raz na zawsze ukształtowały jego antykomunistyczne poglądy, które z czasem znalazły odzwierciedlenie w jego literaturze, podobnie jak bohatera naszego czasopisma i portalu internetowego „ Jedynie prawda jest ciekawa” – Józefa Mackiewicza.
W 1920 roku Sergiusz Piasecki bierze czynny udział w wojnie polsko – bolszewickiej walczy w obronie Warszawy. Po zakończeniu działań wojennych odchodzi z armii, pozostaje jednak w trudnej sytuacji bez środków do życia. W poszukiwaniu lepszego jutra, udaje się na Wileńszczyznę gdzie zajmuje się szulerką, fałszowaniem czeków wynikiem czego jest jego pierwszy życiowy upadek. Po latach swoje mroczne „doświadczenia” tego okresu opisze w powieści „Żywot człowieka rozbrojonego”.
W 1922 roku Sergiusz Piasecki zostaje agentem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego – przebiegły i odważny odnosi ogromne sukcesy. Pozyskując do współpracy sowieckich oficerów pije z nimi alkohol i zażywa kokainę od której się uzależnia. Niesubordynacja, awantury z przełożonymi w wojsku, przemyt narkotyków, napady rabunkowe, notoryczne hańbienie munduru żołnierza Rzeczypospolitej Polskiej po czterech latach pracy, doprowadzają Piaseckiego do wydalenia ze służby.
Sergiusz Piasecki upada po raz drugi – aresztowany za działalność rabunkową wyrokiem sądu skazany zostaje na karę śmierci, która dzięki osobistej interwencji prezydenta Rzeczypospolitej – Ignacego Mościckiego, zostaje zamieniona na 15 lat więzienia.
Karę pozbawienia wolności odbywa w najcięższym więzieniu II Rzeczypospolitej w zakładzie karnym na Świętym Krzyżu -zbuntowany często skonfliktowany ze strażnikami więziennymi w izolatce spędza blisko dwa lata.
Niezwykle inteligentny, wszechstronnie utalentowany szybko opanowuje literacki język polski, mnóstwo czyta powoli zaczyna pisać własne utwory. Szczególna miejsce w jego życiu, zajmuje dogłębna lektura Pisma Świętego, która pogłębia jego wiarę w Boga, doprowadza do odnowy duchowej i osobistego nawrócenia.
Po wyjściu z więzienia w 1937 roku podziękuję innemu wybitnemu polskiemu pisarzowi i dziennikarzowi – Melchiorowi Wańkowiczowi, który usilnie zabiegał o jego uwolnienie.
„Za zdjęcie z Krzyża – dziękuję, dziękuję, dziękuję…”
Pierwsze dwie książki o działalności wywiadowczej napisane w areszcie – odbiera mu więzienna cenzura.
Dopiero trzecia „Kochanek Wielkiej Niedźwiedzicy”, która dosłownie przedostaje się przez więzienne mury, powoduje eksplozję literackiej popularności Sergiusza Piaseckiego. Utwór staję się bestsellerem po latach przetłumaczonym na wiele języków.
W roku 1939 wybucha II wojna światowa, Piasecki jako ochotnik ponownie wstępuje w szeregi Wojska Polskiego, broni granic Rzeczypospolitej z czasem staje się częścią największej podziemnej armii świata – Armii Krajowej, która wykonuje wyroki śmierci na zdrajcach, kolaborantach, kryminalistach, którzy zdradzili własną Ojczyznę.
W tak dramatycznych dla Polski okolicznościach krzyżują się losy dwóch wybitnych pisarzy i patriotów, którzy poznali istotę i doświadczyli ogromu zła – sowieckiego i niemieckiego totalitaryzmu.
W prawdziwie hiobowych okolicznościach wybitny polski pisarz, dziennikarz i publicysta – Józef Mackiewicz otrzymuje swoje drugie życie.
Sergiusz Piasecki nie wykonał rozkazu zabicia Józefa Mackiewicza – stanowczo odmówił, ponieważ nie wierzył w jego winę, znał Mackiewicza jako patriotę i antykomunistę, był przekonany, że sfabrykowane zarzuty są sowiecką próbą zlikwidowania pisarza, który był gorącym przeciwnikiem komunizmu.
To tylko człowiek o takiej systematyce psychologicznej, o takim doświadczeniu, o tak wielkiej intuicji i inteligencji emocjonalnej, jaką miał Sergiusz Piasecki, mógł dokonać takiej decyzji i dać żyć Józefowi Mackiewiczowi, za co także Rzeczpospolita jest mu dzisiaj bardzo wdzięczna. –powiedział prezydent Rzeczypospolitej Karol Nawrocki na uroczystości pogrzebowej Sergiusza Piaseckiego.
Przeczytaj także
Dołącz do newslettera!
